Kalusugang Pangkaisipan

Ang Agham sa Likod ng Kalungkutan

Cue ang musika at simulang kumanta sa iyong sarili Lonely ... Lubha akong nag-iisa ... (alinman sa bersyon ni Bobby Vinton o Alvin & The Chipmunks ay gagawin depende sa iyong henerasyon). Ang mga liriko sa kantang ito ay maaaring maging awit ng 2020.



Ang kalungkutan ay isang tunay na kababalaghan, kapwa nagsasalita ng sikolohikal at emosyonal. Ito ay tinukoy bilang isang likas na tugon sa pang-emosyonal na resulta mula sa pinaghihinalaang paghihiwalay-o simpleng kung ano ang pakiramdam namin kapag ang aming pangunahing mga pangangailangan para sa koneksyon sa lipunan ay hindi natutugunan.

Ang susi dito ay sa kahulugan, ang kalungkutan ay mga resulta pangunahin mula sa aming pang-unawa. Halimbawa, mapapalibutan tayo ng mga tao at pakiramdam pa rin ay nag-iisa o nag-iisa. Kaya't ang pakiramdam ng pag-iisa ay hindi nangangahulugang nag-iisa ka sa isang bundok na hiwalay mula sa natitirang lipunan. Ang mga pakiramdam ng kalungkutan ay maaaring lumitaw sa pamamagitan ng simpleng pakiramdam na hindi nauunawaan o hindi narinig.

Sa pamamagitan ng paglalaan ng oras upang maunawaan ang kalungkutan maaari nating ilipat ang ating estado ng pag-iisip kapag ang isang alon ay pumalit, at nadarama natin ang labis na paghihiwalay na nararamdaman nating lahat sa pana-panahon bilang isang natural na resulta ng aming biology na nabuo sa loob ng libu-libong taon, at ang aming kasalukuyang sitwasyon na nagpapataas ng evolutionary program na ito.

Ang Kasaysayan sa Likod ng Epidemya ng Pag-iisa



Mayroong daan-daang mga pang-agham na ulat na pinag-aaralan ang kalungkutan sa mga tao, isang species na umuunlad sa pamayanan. Sa loob ng libu-libong taon ang mga tao ay umusbong bilang a species ng tribo .

Gayunpaman, sa huling siglo ang kamakailang pag-aampon ng pamilyang nukleyar , kung saan ang dalawang magulang na may mga anak ay nanirahan bukod sa kanilang malawak na pamilya, nagsimula ng isang mabagal na umuusbong na epidemya ng kalungkutan na lumakas sa nagdaang sampung buwan. Sa una, ang paglipat mula sa mas malaking magkakaugnay na mga pamilya na nanirahan malapit na nagbigay sa parehong mga magulang at mga anak ng karagdagang suporta para sa natural na mga paghihirap na lumitaw sa buhay, kasama ang isang pakiramdam ng pamayanan.

Ang metamorphosis patungo sa mga hiwalay na nukleyar na pamilya ay humantong sa isang pagtaas ng pakiramdam ng kalungkutan sa parehong mga naiwan, pati na rin ang mga naiwan. Nagha-highlight ng katotohanan na naka-program kami upang maging isang social species.

Ang Agham ng Kalungkutan



Ang aming DNA ay hardwired upang mapanatili kaming magkasama, malamang na masiguro ang aming kaligtasan sa buhay noong araw na nag-alala kami tungkol sa mga maninila na umaatake sa amin (mga leon, tigre, bear, oh my!). At higit pa, pinapayagan kami ng pamayanan na lumago nang isa-isa sa pamamagitan ng aming pakikipag-ugnayan sa iba.


kung paano bigyan ang isang babae ng isang vaginal orgasm

Bilang isang resulta ng genetikong programa na ito, kapag nahahalata natin ang ating sarili na ihiwalay ang ating mga katawan ay tumutugon — isang natural tumaas sa cortisol nangyayari Ang Cortisol ay isang stress hormone na inilabas ng katawan upang lumikha ng isang mas mataas na kamalayan ng estado upang matulungan kaming labanan ang anumang pinaghihinalaang panganib ng banta.

Sa sandaling ito, ang isang maliit na cortisol ay isang mabuting bagay, tulad ng kapag naglalakad ka sa mga kalye na nag-iisa sa gabi. Ngunit sa paglipas ng panahon, kung sa tingin mo ay nakahiwalay sa lipunan sa loob ng maraming araw, at mga linggo o buwan, ang pinataas na antas ng kortisol na lumulutang sa katawan ay maaaring humantong sa mas mataas na antas ng pagkabalisa, pagkabalisa, at pagkalungkot dahil ang stress hormone ay hindi kinakailangang tulungan kaming iwaksi ang anumang pisikal na pag-atake.



Ang talamak na paghihiwalay sa lipunan ay maaaring makaapekto sa kalusugan sa paglipas ng panahon dahil sa mga tumataas na antas ng cortisol sa katawan. A pag-aaral sa paghihiwalay sa lipunan nai-publish noong 2016 natagpuan na ang mga taong may isang network ng mga tao sa kanilang paligid ay maaaring mas hinihikayat na magsanay ng malusog na pag-uugali kapag naiimpluwensyahan sila ng iba, tulad ng malusog na pagkain, ehersisyo, kalinisan sa pagtulog, at marami pa. (Bagaman hindi ito sinasabi na hindi mo magagawa ang mga bagay na ito nang mag-isa, maaaring mas madali lamang ito ng may malapit na suporta).

SA 1973 na pag-aaral sa kalungkutan natagpuan na ang mga pakiramdam ng pinaghihinalaang paghihiwalay sa lipunan ay maaaring tumaas dahil sa iba't ibang mga kadahilanan, kabilang ang pag-aasawa, pagkakaroon ng mga anak, isang malaking bilang ng mga kapatid, o mas mataas na antas ng edukasyon.

Kaya't ang iba't ibang mga kadahilanan ay maaaring makaapekto sa mga damdamin at lumikha ng isang pinaghihinalaang ideya ng kalungkutan. Ang pinakamahusay na paraan upang labanan ito ay upang mapansin kapag ang mga damdaming ito ay lumitaw at makahanap ng isang paraan upang mapakalma ang iyong sarili upang mapabagal ng iyong katawan ang paggawa ng cortisol. Ito ay syempre mas madaling sabihin kaysa tapos na, dahil nagtatrabaho ka laban sa libu-libong taon ng ebolusyon. Ngunit hindi ito imposible.

Ang pang-araw-araw na pagmumuni-muni, regular na ehersisyo, pag-iwas sa caffeine, at pagkain ng malusog ay maaaring labanan ang pagtaas ng cortisol.


nahulog si mirena nang hindi alam

Kapag Naging Paikot ang Kalungkutan

Kaya narito ang masamang balita: sa paglipas ng panahon ay nag-iikot ang kalungkutan, at ang mga pag-ikot ay madalas na mahirap masira.

Tulad ng nakasaad sa agham, ang talamak na kalungkutan ay gumagawa sa atin ng pagkabalisa at pagkalungkot. Ang mga kundisyong ito kalaunan epekto sa katawan at maaaring humantong sa kawalan ng lakas, pakiramdam ng pagkapagod, pananakit ng katawan, at hindi malusog na mga pattern ng pagtulog.

Pag-isipan ang huling oras na nadama mo ang tunay na pagkabalisa o pagkalungkot. Ang huling bagay na marahil nais mong gawin ay makipag-ugnay sa isang tao-o kahit na makakuha ng mula sa kama dahil sa listahan ng mga sintomas sa itaas.


kung paano itigil nang tuluyan ang iyong panahon

Kaya't ang kalungkutan ay lumilikha ng pagkabalisa at pagkalungkot, pagkabalisa at pagkalungkot ay lumilikha ng mga pakiramdam ng kawalang-interes at isang kawalan ng pagnanais na makipag-ugnay sa iba, na higit na nagdaragdag ng mga pakiramdam ng kalungkutan.

Kita ang problema? Ang pakiramdam ng pag-iisa ay mas malamang na manatili kaming nag-iisa.

Kaya ano ang maaari mong gawin upang masira ang pag-ikot? Bumuo ng isang plano upang labanan ang kalungkutan at makipag-ugnay sa isang tao (kahit na hindi mo gusto ito), upang masira mo ang siklo bago ito magsimula.

Muling binabago ang kalungkutan

Sa mga siyentipikong pag-aaral na nabanggit sa buong artikulong ito, ang kalungkutan ay madalas na tinatawag na pinaghihinalaang paghihiwalay sa lipunan. Nabatid na ang keyword. Halimbawa, maaari tayong nasa isang gusali ng apartment na napapaligiran ng mga tao, ngunit nakikita pa rin natin ang aming sarili na nag-iisa.

Sa reyalidad ngayon mas nahihiwalay tayo kaysa dati kasama ang mga lockdown, mga panukalang distansya sa lipunan, mga curfew, kawalan ng kakayahang bisitahin ang mga mahal sa buhay, at marami pa. Kaya't marahil, ang salitang pinaghihinalaang paghihiwalay sa lipunan ay walang kahulugan, sapagkat ang aming mga pananaw ay isang malinaw na pagsasalamin sa mga nangyayari sa mundo. Ngunit, paano kung mai-refame natin ang aming pang-unawa sa kalungkutan.

Oo, kami ay mas nakahiwalay kaysa kailanman habang nananatili kami sa aming mga tahanan. Ngunit mas nakakonekta din kami sa teknolohiya kaysa sa dati.

Oo, nararamdaman namin ang epekto ng kalungkutan sa aming mga katawan at isip. Ngunit sa kauna-unahang pagkakataon, maaaring magkaugnay ang buong mundo, at ang mga hindi kilalang tao sa parehong Hemispheres ay nakakaranas ng isang katulad na mundo na maaari nilang parehong kumonekta at pag-usapan.

At oo, lahat tayo ay maaaring makaramdam ng pag-iisa, at kahit takot, ngunit tayo ay kasama nito.

Kaya't ang muling pag-reframing ng kalungkutan ay magsisimula. Maaari itong magawa sa pamamagitan ng pang-araw-araw na mga pagpapatunay, tulad ng mga ito:

- Lahat ay nararamdamang nag-iisa mula sa oras-oras, ngunit hindi ako nag-iisa.

- Ang kalungkutan ay isang likas na damdamin ng tao, at sa pamamagitan ng pakiramdam ng pag-iisa nakakonekta ako sa iba na nakaramdam ng pag-iisa sa nakaraan at pakiramdam ay nag-iisa ngayon.

- Kahit na nararamdaman kong nag-iisa ngayon, alam kong mahal ako ng iba at mahal ko ang iba.

- Pareho nating nararanasan ito.

Isang pangwakas na tala sa kalungkutan

Huwag maging masyadong matigas sa iyong sarili kapag ang kalungkutan ay nararamdaman na napakalaki. Sa pamamagitan ng isang pag-iisip, simpleng pansinin kung ang mga pakiramdam ng kalungkutan ay lumitaw at lagyan ng label ang mga ito. Maaari kang magsimula sa pagsasabing, kalungkutan ay narito kaysa sa Nag-iisa ako . Inililipat nito ang pang-unawa ng kalungkutan sa isang panlabas kaysa sa panloob na kondisyon. Hindi ka tinukoy ng kalungkutan, sa halip ang kalungkutan ay nagiging isang dumadaan na sitwasyon, tulad ng isang maulan na araw. Ang pag-iisip ng kalungkutan bilang isang pansamantalang kababalaghan ay maaaring makatulong na maiwasan ang damdamin ng talamak na paghihiwalay sa lipunan.

Pagkatapos magsimula ng maliit, sa pamamagitan ng pagtawag sa isang kaibigan o miyembro ng pamilya. O maglaan lamang ng oras upang i-journal ang tungkol sa iyong damdamin. Kahit na kung hindi mo nais na maabot ang iba, kung minsan ang isang tawag sa FaceTime ay maaaring ilipat ang iyong karanasan sa sandaling ito, na pinapayagan ang alon ng kalungkutan na magsimulang humupa.


kung paano magkantot ang iyong asno